សំណង់​សម័យ​អាណា​និគម​ចាប់​ផ្តើម​ការ​អភិរក្ស​ពី​ក្រសួង​វប្បធម៌

Languages

banner realestate

 Axis Residences

KHMER CAPITAL MICROFINANCE INSTITUTION PLC

vtrust

SurinPhumi – Eco-Green Community

 
បុរស​ជន​បរទេស​ម្នាក់​កំពុង​ដើរ​កាត់​ពី​មុខ​អគារ​សម័យ​អាណា​និគម​ដែល​ក្លាយ​ជា​ការិយាល័យ​របស់​អង្គការ UNESCO នៅ​ភ្នំពេញ។ ហុង មិនា

ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា មាន​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌​ជាច្រើន​លើស​លប់​ទាំង​ស្ថាបត្យកម្ម​សំណង់​ប្រាសាទ​បុរាណ ស្ថាបត្យកម្ម​វត្ត​អារាម ស្ថាបត្យកម្ម​លំនៅឋាន ស្ថាបត្យកម្ម​សំណង់​សម័យ​អាណានិគម ទាំងអស់​វា​ជា​បេតិកភណ្ឌ​អរូបី ដោយបាន​ដើរ​តួនាទី​យ៉ាង​សំខាន់​ទាក់ទង​ដំណើរ​វិវឌ្ឍន៍​នៃ​វប្បធម៌ និង​សេដ្ឋកិច្ច​សង្គម​កម្ពុជា​។

កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ បានរៀបចំ​ចេញ​ជា​អនុក្រឹត្យ​ថ្មី​មួយ​ដើម្បី​រៀបចំ​ចុះ​បញ្ជី​រួម​ទាំង​ការ​គ្រប់គ្រង​អភិរក្ស​សំណង់​សម័យ​អាណានិគម​។

នៅ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ប្រទេស ​កម្ពុជា គេ​ក៏​ឃើញ​មាន​សំណង់​ស្ថាបត្យកម្ម​ជាច្រើន​សម័យ​កាល​បាន​បន្សល់​ទុកជា​ទម្រង់​រូបរាង​ផ្សេងៗ​គ្នា ដូចជា​ សំណង់​បេតិកភណ្ឌ​មុន​សម័យអង្គរ សម័យ​អង្គរ សម័យ​ក្រោយ​អង្គរ និង​ ចុង​ក្រោយ​គេ គឺជា​ស្ថាបត្យកម្ម​សំណង់​សម័យ អាណានិគម ដែល​មាន​អាយុ​មួយ​សតវត្សរ៍​ចុង​ក្រោយ​នោះ គឺ​ចាប់ពី​ឆ្នាំ​ ១៨៦៣ ដល់​ឆ្នាំ​ ១៩៥៣​។

នៅ​ដើម​សប្តាហ៍​នេះ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ បាន​ធ្វើ​សិក្ខាសាលា​មួយ​ស្តីពី «​ការ​គ្រប់គ្រង​សំណង់​អាណា​និគម​» ដែល​មាន​រដ្ឋ​មន្ត្រី និង​ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​ក្រសួង និង​មន្ទីរ​វប្បធម៌ ប្រមាណ​ជាង​៩០​នាក់ ចូលរួម​ធ្វើ​ការ​ពិគ្រោះ​យោបល់​លើ​សេចក្តី​ព្រាង​ប្រកាស​ដែល​មាន​គោលដៅ​គ្រប់គ្រង​សំណង់​សម័យ​អាណានិគម​ទាំង​អស់​នៅក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្នុង​បំណង​ថែរក្សា ការពារ និង​លើក​តម្លៃ​ជា​សម្បតិ្ត​បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌​ជាតិ​។

តាម​ប្រសាសន៍​របស់​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង ​វិចិត្រ​សិល្បៈ លោក ថៃ នរៈ​សត្យា បាន​ពន្យល់​ថា សំណង់​សម័យ​អាណានិគម សំដៅ​ដល់​សំណង់​ទាំង​ឡាយ​ណា ដែល​បាន​សាងសង់ និង​ប្រើប្រាស់​ចាប់ពី​ឆ្នាំ​១៤៣១ និង​សំណង់​ដទៃ​ទៀត ដោយ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​មាន​អាយុកាល​ចាប់ពី​ ៥០ ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ដូចជា​អគារ​សាលា​រាជធានី​ភ្នំពេញ អគារ​ក្រសួង​សេដ្ឋកិច្ច និង​ហិរញ្ញវត្ថុ អគារ ​(​អតីត​ក្រសួង​)​ ប្រៃសណីយ៍ និង​ អគារ​វិទ្យាល័យ​ព្រះស៊ីសុវត្ថិ ជាដើម​។

សំណង់​សម័យ​អាណានិគម ដែល​ត្រូវ​គ្រប់គ្រង​អភិរក្ស​នៅ​ក្នុង​ប្រកាស​នេះ​មាន​ដូច​ជា សំណង់​អគារ​រដ្ឋបាល​សាធារណៈ សំណង់​អគារ​ផ្នែក​សាសនា សំណង់​អគារ​លំនៅឋាន​ជាច្រើន ហើយ​«​យើង​មើល​ឃើញ​ថា សំណង់​អគារ​ទាំង​នោះ​ចេះ​តែ​រុះ​រោយ​ទៅៗ​!»​។ ប៉ុន្តែ ក្រសួង​មិន​ទាន់​អាច​កំណត់​និយមន័យ អាយុ​កាល និង​ចំនួន​នៃ​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ ដែល​ត្រូវ​អភិរក្ស​នៅ​ឡើយ​ទេ ពីព្រោះ​វា​មាន​ចំនួន​រាប់ពាន់​កន្លែង ទាំង​នៅ​រាជធានី និង​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​។

លោក នរៈ​សត្យា បន្ត​ថា ការ​ជួស​ជុស ឬ​ការ​ស្ថាបនា​ឡើងវិញ​នូវ​សំណង់​សម័យ​អាណានិគម​ត្រូវ​គោរព​ទៅ​តាម​បទដ្ឋាន និង​រចនាប័ទ្ម​របស់​សំណង់​ដើម ដោយ​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​សម្ភារ​សំណង់​មិន​ឲ្យ​ខុសពី​លក្ខណៈ​ឬ​តាម​លំនាំ​ដើម របស់​គេ​។ ការ​ជួស​ជុល ការកែប្រែ​រូបរាង ឬ​ការ​ស្ថាបនា​ឡើងវិញ ម្ចាស់ សំណង់​ត្រូវ​ស្នើសុំ​ការ​ប្រឹក្សា​យោបល់​ពី​មន្ត្រី​ជំនាញ​ផ្នែក​ស្ថាបត្យកម្ម​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ របស់​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ​។

លោក​បន្តថា តាម​សេចក្តី​ព្រាង​នៃ​ប្រកាស​នេះ ការ​លក់ ឬ​ការ​ផ្ទេរ​កម្មសិទ្ធិ​សំណង់​សម័យ​អាណា​និគម​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ឯកជន ត្រូវ​បាន​ចាត់​ថ្នាក់ ឬ​បម្រុង​ធ្វើ​ចំណាត់​ថ្នាក់ ត្រូវ​ជូន​ដំណឹង​ដល់​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ ក្នុង​រយៈពេល​​ ១៥​ ថ្ងៃ មុន​ពេល​ចេញ​បណ្ណ​លក់ ឬ​ផ្ទេរ ដោយ​បញ្ជាក់​នូវ​ឈ្មោះ ទីលំនៅ អ្នក​លក់​អ្នក​ទិញ និង​កាល​បរិច្ឆេទ​នៃ​ការលក់ ឬ​ផ្ទេរសិទ្ធិ​កាន់​កាប់​នោះ​។ បើ​ផ្ទុយ​ពី​បញ្ញតិ្ត​នេះ ការលក់ ឬ​ផ្ទេរ​កម្មសិទ្ធិ​ត្រូវ​ទុក​ជា​មោឃភាព​។

លោក​បន្ថែម​ថា ៖ «​ការងារ​អភិរក្ស​សំណង់​ទាំងនេះ​មិន​មាន​អ្វី​ជា​ការ​លំបាក និង​ប៉ះពាល់​ដល់​ប្រជាជន​ច្រើន​ទេ បើ​សិន​ជា​មាន​ការ​ផ្សព្វផ្សាយ​បាន​ល្អ​ទៅ​ដល់​អ្នក​ពាក់ព័ន្ធ ហើយ​ប្រទេស​ណា​ក៏​សុទ្ធសឹង​តែ​មាន​សម្បតិ្ត​បេតិកភណ្ឌ​របស់ខ្លួន​ដើម្បី​អភិរក្ស​ថែរក្សា និង​ជា​ផ្នែក​មួយ​សម្រាប់​បម្រើ​វិស័យ​សេដ្ឋកិច្ច​និង​ទេសចរណ៍​ផង​ដែរ​»​។

ទោះបីជា​ក្រសួង​បាន​ខិតខំ​បំពេញ​ការងារ​នេះ​ច្រើន​ពិតមែន ប៉ុន្តែ​អ្នក​​នាំ​ពាក្យ​រូបនេះ​បានទទួល​ស្គា​ល់ពី​ភាព​ចន្លោះ​ខ្វះខាត​ថា ៖ «​យើង​មិន​ចង់​ឃើញ​ការ​វាយ​កម្ទេច​ចោល​សំណង់​ចាស់ៗ ដូច​វត្ត មួយ​នៅក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ធំ​កាលពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ​ទេ​ហើយ​យើង​សោក ស្តាយ​ជា​ទីបំផុត​ក្នុង​ការ​បាត់បង់​របស់​ចាស់ និង​អត្តសញ្ញាណ​ចាស់​នៃ​ស្ថាបត្យកម្ម​ណាមួយ​»​។

លោក ប្រាក់ សុណ្ណារ៉ា អគ្គនាយក​បេតិកភណ្ឌ នៃ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ បាន​ថ្លែងថា នេះ​គឺជា​ការ​អភិរក្ស​សម្បតិ្ត​បេតិកភណ្ឌ​ជាតិ​ទៅ​តាម​សម័យកាល​នីមួយៗ ដែល​បាន​បន្សល់ទុក​រហូតមក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​ដោយ ខ្លះ​មាន​អាយុកាល​ចំណាស់​ខ្លាំង​ដូចជា សំណង់​សម័យ​ក្រោយ​អង្គរ​តាម​បែប​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​មាន​សំណង់​ព្រះវិហារ​បុរាណ​ជាដើម​។

ការ​គ្រប់គ្រង​សំណង់​អាណានិគម​នេះ មាន​ការ​ចុះ​ឈ្មោះ​ត្រឹមត្រូវ​ដូច្នេះ​ហើយ​ក្រសួង​វប្បធម៌ បាន​ធ្វើ​ការ​ផ្តោត​លើ​ការ​អភិរក្ស និង​ការ​ជុស​ជួល​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ដោយ​សំណង់​អាណានិគម​ទាំងនេះ​មាន​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ ខេត្ត​បាត់ដំបង ខេត្តកំពត និង​ខេត្តក្រចេះ ជា​ខេត្ត​គោលដៅ​ដែល​ក្រសួង​មាន​គម្រោង​ដាក់​ទៅជា​តំបន់​បេតិកភណ្ឌ​។

លោក សុ​ណ្ណា​រ៉ា បាន​បន្តថា​៖ «​យើង​មាន​មជ្ឈមណ្ឌល​បេតិកភណ្ឌ សម្រាប់​សិក្សា​ស្រាវជ្រាវ គូស​ប្លង់ និង​រៀបចំ​ជា​សិក្ខា​សាលា អំពី​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ​គ្រប់​ទីកន្លែង និង​សម័យកាល​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​។ ប៉ុន្តែ​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ​មួយ​ចំនួន​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កម្មសិទ្ធិរ​បស់​ឯកជន ដែល​យើង​ត្រូវ​សុំ​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ម្ចាស់​សំណង់ និង​កិច្ចសហការ​ជាមួយ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ ក្រសួង​រៀបចំ​ដែនដី​នគរូបនីយកម្ម និង​សំណង់ និង​អាជ្ញាធរ​របស់​សាលា​រាជធានី​ភ្នំពេញ ដើម្បី​ធ្វើការ​សិក្សា និង​រក្សាទុក​ទម្រង់​ដើម​នៃ​សំណង់​នីមួយៗ​ទាំងនោះ​ជា​បន្ត​សម្រាប់​មនុស្ស​ជំនាន់​ក្រោយ​»​។

លោក សុណ្ណារ៉ា បន្ថែមថា ៖ «​ភារកិច្ច​ក្នុងការ​ថែរក្សា​សម្បត្តិ​របស់​ជាតិ​មិន​មែន​ជា​ភារកិច្ច​របស់​ស្ថាប័ន​ជំនាញ​ពាក់ព័ន្ធ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ តែ​ជា​ភារកិច្ច​របស់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​គ្នា​ក្នុងការ​ចូលរួម​ថែរក្សា​ឲ្យ​បាន​គង់វង្ស​»​។

ស្រប​ពេល​ដែល​ក្រសួង​វប្បធម៌ បាន​ធ្វើ​ការងារ​ជាច្រើន​នៅ​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​សំណង់​បេតិកភណ្ឌ សំណង់​បេតិកភណ្ឌ​មួយ​ភាគ​ធំ ក៏ត្រូវ​បាន​គេ​រក្សាទុក​នូវ​ទម្រង់​ដើម​ដដែល​។

លោក សន សៀប ស្ថាបនិក និង​ជា​ប្រធាន​គ្រប់គ្រង​ក្រុមហ៊ុន Key Real Estate បាន​ប្រាប់​កាសែត​ភ្នំពេញ​ប៉ុស្តិ៍​អចលនទ្រព្យ​ថា ការ​អភិរក្ស​សំណង់​អគារ​បេតិកភណ្ឌ​សម័យ​អាណា​និគម អាច​ផ្តល់​ទាំង​គុណ​សម្បតិ្ត និង​គុណវិបត្តិ ពីព្រោះ​វា​ជា​ការ​ល្អ​ដែល​សំណង់​ចាស់ៗ​អាច​រក្សា​សម្រាប់​ប្រជាជន​ជំនាន់​ក្រោយ ប៉ុន្តែ​បើ​សំណង់​ទាំង​នោះ​មាន​សភាព​ចាស់​ទ្រុឌទ្រោម​ពេក ក៏​មិន​អាច​ទាក់ទាញ និង​អាច​បង្ក​ជា​បញ្ហា​គ្រោះថ្នាក់ និង​អសុវិត្ថភាព​នៅ​ពេល​ដែល​អគារ​អស់​អាយុ​។

លោក សៀប បាន​បន្តថា បើ​វាយ​កម្ទេច​ចោល​ធ្វើ​ឡើង​វិញ វា​ក៏​បាត់បង់​សំណង់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដែរ ប៉ុន្តែ​បើសិន​កែច្នៃ​ក្នុង​កម្រិត​ណា​មួយ​ទៅ​តាម​គុណភាព​សំណង់​វា​ជាការ​ប្រសើរ​ដែរ​។

លោក​បន្ថែមថា ៖ «​បើ​និយាយ​ពី​វិស័យ​អចលនទ្រព្យ មិន​មាន​ផលប៉ះពាល់​អ្វី​ដែរ ទេ ពីព្រោះ​វា​មិន​មែន​មាន​តែ​ដី​នៅ​តំបន់​ទាំង​នោះ​ទេ​សម្រាប់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ថ្មី ហើយ​វា​អាច​ប៉ះពាល់​តិចតួច​សម្រាប់​ម្ចាស់​សំណង់​សម័យ​អាណានិគម​ដែល​មិន​អាច​លក់​ចេញ​បាន​»​។

លោក សៀប បន្ត​ថា ទោះបីជា​មាន​ច្បាប់​អភិរក្ស ឬ​មិនមាន​ឥទ្ធិពល​លើ​សំណង់​ចាស់ៗ «​តម្លៃ​ដី​នៅ​តំបន់​ទាំង​នោះ​នៅ​តែ​មិន​មាន​ការ​ប្រែប្រួល​ខ្លាំង ពីព្រោះ​តំបន់​នៅ​ជាយក្រុង​មាន​សក្តានុពល​អភិវឌ្ឍ​ច្រើន​ជាង​»៕

Source From : Khmer Post

 

CVEA MEMBERS